ไม่รู้เป็นอะไรสองสามวันที่ผ่านมารู้สึกแปลกๆ เหงาๆ จนเพื่อนๆ ทักว่าเป็นอะไรไปหรือเปล่า อยากอยู่คนเดียว แต่พออยู่คนเดียวกลับรู้สึกเหงาจับใจ.. เรื่องราวที่ผ่านมาเข้ามาหลอกหลอนจนแทบบ้าก็ว่าได้..

นิสัยใจง่ายแต่หน่ายช้าเริ่มกำเริบอีกหรือเปล่าหว่า… พยายามบอกตัวเองนะว่าแค่มองด้วยสายตาก็พออย่าไปมองแบบอื่นได้ไหม… ความรู้สึกมันรุมเร้า แต่การกระทำมันได้แค่นั้นจริงๆ อยากให้ใครคนนั้นรู้สึกดีกับเรามากกว่า มองเราในแง่ไม่ดี.. หรือที่เป็นแบบนี้เค้ากลับมองว่าเราแอบจิตไปหรือเปล่าเนี๊ยะ… เค้าคงไม่พร้อมที่จะเปิดตัวเองจากความรู้สึกนะ…ก็อยากให้แค่ลมพัดผ่านจะได้สบายใจ…